Tussenpersoon

Iedereen maakt, op gezette tijden, graag gebruik van: een tussenpersoon. Je weet wel: zo iemand die, stil en oprecht, voor je bidt, zoekt, werkt en vecht. Iemand die je motiveert of een belangrijke tip geeft. Iemand die een goed woordje voor je doet of je positief corrigeert. Soms denk je op het moment suprême nog negatief over hem/haar: waar bemoeit hij/zij zich mee of je schuift het op: eigen gewin. Vaak zien we het zelf nog niet helder of we kunnen de gevolgen niet overzien. De tussenpersoon, die, van de goede dekking van onze materiële en immateriële zaken weet daar alles van. Zijn, opgevolgd, goed advies, waarvoor relatie zelf de premie zal gaan betalen, gaat immers pas voor beide partijen waardering opleveren als er een beroep op de polis moet worden gedaan.

Mij hoor je niet klagen, mijn Moss doet het goed maar mijn Gemeente Grave minder kwam mij ter ore. Die teleurstellende mededeling kwam van een rasechte, strijdbare, Gravin. Haar teleurstelling ging gepaard met keihard bewijsmateriaal en een vriendelijk, dringend, verzoek: “Schrijfde gij er us un stukske over. Misschien helpt dè”. Zo bombardeerde zij mij tot haar tussenpersoon. Nu, de bezoekersmars naar het: ‘Het Arsenaal’ weer is ingezet geef ik aan haar betrokken bevel graag gehoor: Gemeente Grave plaats de oorspronkelijke naam terug. Vervang het straatnaambordje aan de zijgevel: Achter de Marsstal. Geschreven met dubbel S graag! Het zal u en het oude straatje sieren. Ambtenaren: Geef acht! Ik sta op wacht!

Dit bericht is geplaatst op 18 augustus 2015 om 12:22 en zit in de categorie Column CG.

Laat je reactie achter