Tegenslagdag

Nu, mijn kleine kleinkinderen tieners zijn is mijn schatjesdag variabel geworden. Ik heb de donderdag regelmatig terug en vandaag ga ik er, thuis, een zinvolle en actieve van maken. Die gedachte komt bij me op terwijl ik nog uitgestrekt in bed lig en langzaam besef dat ik een nieuwe dag cadeau gekregen heb. Ik open voorzichtig mijn oogluiken en zie dat het daglicht nog niet echt mijn kamer is binnengedrongen. Hoe laat zou het zijn? Op dat moment schrik ik overeind van een grof grommend geluid en grijp ongecontroleerd naar de schuldige. Laat het trillende ding prompt uit mijn hand vallen waarop het kreng, zijn ingewanden en batterij, schaamteloos, bloot geeft.

Waar ik op dat moment die meervoudig onverzadigde woorden, op nuchtere maag, vandaan haal weet ik niet maar dat ik wakker ben weet ik wel. In de keuken blijkt de volgende verrassing al op de loer te liggen: mijn zin in roerei doet me een vers eitje tikken op de rand van een kommetje. Ploeps, hoor ik het ei zeggen en zie het in ijltempo de kortste ontsnappingsroute nemen: via aanrechtrand langs lade en kastje pardoes op de keukenvloer waar het me min of meer uitdagend ligt aan te kijken. Tegen de tijd dat ik de ravage in beide vertrekken op de rit heb bedenk ik dat het mooi geweest is en duik in mijn luie stoel met het boek: ‘Als je het licht niet kunt zien’. Een aanrader.

Dit bericht is geplaatst op 29 september 2015 om 17:24 en zit in de categorie Column CG.

Laat je reactie achter